29.05.2021 r.
POŻEGNALNE SŁOWO NA POGRZEBIE
ŚP. JÓZEFA KOŻUSZNIKA
Informację o śmierci bliskiego nam człowieka zazwyczaj przyjmujemy z bólem i niedowierzaniem. Dlaczego on? Dlaczego teraz?. Ale wiadomość o odejściu śp. Józka Kożusznika zupełnie nas poraziła. Jakże to: przecież jedziemy się do sanatorium aby zdrowie odzyskać, a nie po to by go stracić. A w przypadku Józka to i zdrowie i życie zarazem.
Śp. Józek był człowiekiem wielu zalet, lecz w moim krótkim wspomnieniu chciałbym się skupić na Jego wprost niesamowitym talencie muzycznym. Jak pamiętam spotkanie w Jego obecności przeważnie było powiązane z gitarą i śpiewem. I wystarczyło tylko rzucić dowolny numer piosenki z Jego liczącego kilkaset tekstów śpiewnika, a Józek w lot łapał melodię i przeważnie potrafił ją zaśpiewać z własnym akompaniamentem, i przy naszym mniej lub bardziej udanym udziale. Początki wspólnej przygody śp. Józka z naszym klubem Ondraszek sięgają roku 2006, kiedy poprosiliśmy go prowadzenie ogniska w trakcie zorganizowanego w Cieszynie ogólnopolskiego zlotu przodowników tur. kol. PTTK. I zrobił to tak dobrze, że już na stałe został naszym ekspertem do spraw muzyki i śpiewu. Wprost nie wyobrażaliśmy sobie dłuższej górskiej czy kolarskiej wyprawy bez jego obecności, gitary i wspólnego śpiewania, które wszyscy uwielbialiśmy. Ostatnie takie spotkanie odbyło się w połowie lutego tego roku na kończącym karnawał pogrzebie basów. I już cieszyliśmy się na spotkanie z przyjaciółmi z Polski na ogólnopolskim zlocie kolarskim w Krasiczynie, na które właśnie w dniu dzisiejszym mieliśmy razem pojechać.
"Śpiewanie to słodka potęga, zjadliwe zgryzoty płoszy
Śpiewanie do serca sięga, jest źródłem wszelkiej rozkoszy..."
Podobno przy urodzeniu każdy z nas dostaje jakieś talenty. Talenty te otrzymujemy po to, aby o nie dbać i rozwijać, bowiem z tego co z nimi zrobiliśmy, zostaniemy rozliczeni po naszej śmierci. Jeżeli tak jest naprawdę, to śp. Józek Kożusznik może z podniesionym czołem powiedzieć, że danego mu talentu muzycznego nie roztrwonił, ale uszczęśliwił nim wielu ludzi na swojej drodze, w tym tutaj obecnych, towarzyszących mu w tej ostatniej ziemskiej wędrówce.
A nam na kolejnej wyprawie, rajdzie czy wycieczce, przy ognisku, pod baldachimem rozgwieżdżonego nieba pozostaje zobaczyć w blasku ogniska jego twarz, i w pamięci odtworzyć wspólnie spędzony czas.
Tego się nie da zapomnieć. Pozostaje jednak pomiędzy nami puste miejsce, którego nijak nie uda się już zapełnić.
Józku, serdeczny druhu i przyjacielu odpoczywaj w spokoju.









Cześć Jego pamięci
Zarząd TKK Ondraszek