Słowo pożegnalne
na pogrzebie śp. Mariana Ściskały
09 czerwca 2021 r.
"Odszedłeś cicho, bez słów pożegnania.
Tak jakbyś nie chciał, swym odejściem smucić...
tak jakbyś wierzył w godzinę rozstania,
że masz niebawem z dobrą wieścią wrócić"
Tą frazę autorstwa ks. J. Twardowskiego dedykujemy śp. Marianowi Ściskale, który na zawsze odszedł od nas w niedzielę 4 lipca br. w zakładzie opiekuńczym Sióstr Boromeuszek w Cieszynie. Wiedzieliśmy, że śp. Marian walczył z poważnymi chorobami, i choć było wiadomo, że do pełnego zdrowia raczej już nie wróci, rokowania były jednak optymistyczne. Mieliśmy więc nadzieję, znów powitać go w naszym gronie. Los niestety napisał inny scenariusz i dziś uczestniczymy w tej smutnej uroczystości.
Śp. Marian, w naszym Turystycznym Klubie Kolarskim PTTK "Ondraszek" był powszechnie znany i lubiany jako "Maniuś". Od kiedy sięgam pamięcią, był centralną postacią wokół której ogniskowały się wszelkie klubowe wydarzenia wymagające muzycznej i artystycznej oprawy. Miał wspaniałe wyczucie rytmu, piękny głos i talent do instrumentów klawiszowych, a zwłaszcza do akordeonu. W czasach kiedy tradycyjne spotkania przedświąteczne tzw. "wigilijki" były u nas łączone z występami "Orkiestry jednego wieczoru", Marian zazwyczaj bywał w ich składzie. Były też czasy, kiedy te sympatyczne spotkania organizował w swoim domu przy ul. ks. Świeżego, gdzie wówczas mieszkał wraz z mamą. Pamiętamy również wiele innych klubowych wydarzeń w których śp. Marian z nieodłącznym akordeonem był centralną postacią i najważniejszym członkiem zespołu organizacyjnego. Wspomnijmy choćby dawne wyprawy wozem drabiniastym, czy też ondraszkowe bale, do których przez wiele lat tworzył oprawę muzyczną. Kto był ich uczestnikiem, z pewnością z nostalgią i uśmiechem je do dzisiaj wspomina...
Wiemy, że śp. Marian również uświetnił i ubogacił w ten sposób niejedno spotkanie towarzyskie, wesele czy inne uroczystości wymagające artystycznej oprawy. I czynił to nadzwyczaj chętnie, z właściwym sobie zaangażowaniem.
Śp. Marian był nadzwyczaj wartościowym i utalentowanym człowiekiem, lecz w tym krótkim wspomnieniu skupiłem się na tym, z czego najbardziej go znaliśmy i ceniliśmy, czyli Jego talencie muzycznym. Podobno każdy z nas przy urodzeniu zostaje obdarzony jakimiś uzdolnieniami. I naszym zadaniem jest najpierw je odkryć, a później pieczołowicie rozwijać, bowiem z tego co z nimi zrobiliśmy, zostaniemy na końcu naszej drogi rozliczeni. Jeżeli tak jest naprawdę, to śp. Marian Ściskała z pewnością może powiedzieć, że danego mu talentu muzycznego nie zmarnował i nie roztrwonił, ale uszczęśliwił nim wielu ludzi na swojej drodze, w tym tutaj obecnych, towarzyszących mu w tej ostatniej ziemskiej wędrówce.
Śp. Maniusiu nasz druhu i przyjacielu odpoczywaj w spokoju.
Zbyszek Pawlik
z Ondraszkami